Кажувајќи го неискажливото

Кој ли град може да спие

Со толку гревови околу?

Навидум тивко

А чаршавите во собата танцуваат

на музиката на воздишките.

Длабоки,

Долги,

Бескрајни!

Нежни…

Ја гризна усната.

Знаеше дека сакаш нешто повеќе од топлина.

Легнати почнавме да ја играме играта на ѓаволот.

Воздух и пот.

Голотија.

Ах,

Твоите дланки се мотаат околу моето тело

И бавно,

Бавно

Се превртуваме под ококореното небо.

А тишината се скрши од убавина.

…

„Ајде да водиме љубов.“

Filed by sovrsenson at 4:04 am under љубов
2 Comments

Се слушнаа ѕвоната на камбаните

Надвиснаа разгранетите крошни

А сонцето мрзеливо го отвори прозорецот.

Така почна уште едно утро.

Повторно навраќање на мотивите.

А јас со мислите задлабочена во празнината на чашата.

Тивко е.

Дури ни телевизорот не работи.

Сакам топло млеко!

Шумот на вриењето на млекото ќе ме врати во безгрижноста…

И повторно чукање на камбаните.

Овојпат од старата црква на високиот рид

Таму кај што секој сака да побегне

А да не остане заборавен.

Сега знам кога чукаат камбаните

И знам кога сонцето ќе го отвори прозорецот.

Само се прашувам,

Што ќе се случи со јаворот во малиот парк?

Filed by sovrsenson at 4:35 pm under Некатегоризирано
1 Comment

…многу повеќе од зборови…

Искрено уживање!

Filed by sovrsenson at 7:18 pm under Некатегоризирано
No Comments

Колку пати треба да ги тријам очите и да го барам сонцето како доказ дека и мојата желба таму некаде далеку се слушна?

…а остана заборавена во далечината под едно непознато небо.

Ќе остареме

И осаменоста повеќе нема да ни биде недофатна.

Тогаш ќе успееме да го запознаеме небото со неговите неопходности

И ќе сватиме колку вределе деновите од минатата младост.

Filed by sovrsenson at 5:45 pm under Некатегоризирано
1 Comment

А јас чија метафора ќе бидам кога ќе престанам да се спомeнувам себеси во моите песни?

Massive Attack – Paradise Circus

(…одземање на здив…)

Filed by sovrsenson at 7:27 pm under лично, музика, сешто
1 Comment